Einde van de wereld

Het gaat een relaxte stapdag worden want het is nog maar 16km naar “het einde van de wereld!” En vanavond lopen we pas de laatste 3km door naar de vuurtoren, naar het 0km paaltje, het is voor nu eigenlijk maar 13km! Het zonnetje schijnt al mooi over de baai en dat leidt ons al snel naar het eerste terras van vandaag! Om heerlijk om half 9 te ontbijten in die eerste zonnestralen. Hoe lekker kan je het hebben..?! 😊

Vandaar worden we door allerlei kruip door, sluip door paadjes tussen huizen en moestuinen behoorlijk steil omhoog geleid meteen de eucalyptusbossen weer in. Het pad blijft een beetje op en neer gaan. Jammer is dan wel als er geen ander alternatief is en je langs de kant van zo’n bochtige weg moet lopen. En net als overal, rijden ze ook hier soms te hard. Dan gaan je gedachten wel even naar het tragische ongeluk van de Nederlandse vrouw.

Bij de volgende baai zien we naast huizen die pal aan het strand liggen ook een sjiek terras direct aan het strand. We moeten allebei echt even plassen... En zo, al rustig wandelend, wel nog met enkele steile afdalingen, komen we op het strand van Fisterra. Het is een beetje raar maar ook grappig om met je rugzak over het strand te lopen. Het ruisen van de golven en de zilte zeelucht, heerlijk!

Langzaam betrekt het weer, mmh het zal toch niet gaan regenen als we vanavond naar de vuurtoren gaan? We bekijken de weersvoorspelling, die is hier niet leuk voor de komende 2 dagen! 🌧☔️ 🙁 Maar vanavond zou het moeten lukken! We lezen ook dat het weer in Nederland vele malen beter is..

Als we teruglopen naar onze kamer, om even om te kleden voordat we gaan eten en naar de vuurtoren gaan lopen, horen we ineens: “kijk, ze hebben ‘t gehaald!” Een stel dat we in de huiskamer hebben ontvangen staat op en begroet ons met open armen. De Camino geeft weer dat verbindende gevoel, het blijft apart maar mooi om te ervaren.

Na heerlijk verse scampi’s te hebben gegeten wandelen we omhoog, met in het rugzakje een fles wijn en een zak chips, naar de vuurtoren. Het is windstil en de temperatuur is aangenaam. Boven aangekomen zien we dat het erg rustig is, wat misschien wel te maken heeft met de bewolkte avond. Hierdoor is er geen zonsondergang te zien wat hier op de Camino wordt gezien als symbool voor de vernieuwing van het leven. 

Voor ons is het goed zo, we maken wat foto’s bij de 0km paal en gaan lekker op een rots zitten om over de zee uit te kijken. We zijn de enigen en buiten het geluid van de golven en door de windstilte is het een serene rust. We zitten rustig met ieder even zijn eigen gedachten. Dan openen we de fles wijn, schenken wat in de plastic bekertjes van het hotel en proosten op het leven en de vriendschap! We blijven praten over de Camino en wat het ons gebracht heeft en brengt en wat we er mee willen en kunnen. Het is zo helemaal donker en de fles is leeg als we helemaal alleen weer naar beneden gaan lopen. Na de wijn en niemand om ons heen durven we wel hard mee te zingen met de muziek die we op onze mobiel hebben. 😛