Blaren en ander leed

27 mei 2017 - Moratinos, Spanje

​Carrion de los Condes - Moratinos: 29,3km

Begin toch weer even bij gisteravond.. Zaten op een prima terras voor een drankje toen eerst Peter, unser deutsche freund, er gezellig bij kwam zitten. Daarna volgde nog Florian en Alexander en die laatste stond niet helemaal stevig meer op z'n benen.. Het vreemde was dat zijn vriendinnetje sinds, 1 week, aan de overkant van het plein zat... Maar al snel was het duidelijk: heftig luddevudu!! Wat een verdriet, tranen en veel drank, binnen een half uur kon hij niet meer fatsoenlijk op zijn benen staan! Florian heeft hem maar op bed gelegd en vandaag wou hij om 03.00u vertrekken zonder de groep en exclusief vriendinnetje. Ach wij hebben nog even nageborreld met Peter en waren natuurlijk net te laat binnen.. Weinig geslapen door een heel heftig snurkende Koreaan, tegen wie Annemarie zei dat het toch echt goed voor zijn gezondheid zou zijn om met raam open te slapen! En voor ons fijn dat de knoflooklucht een weg naar buiten kon vinden!  Goed weer op pad, de 1e 17km geen plaatsje maar gelukkig wel een foodtruck voor een pauze, hier ontmoeten we Pat, Meg en Nicky weer. Nicky heeft veel last van haar blaren en haar onderbenen zijn helemaal dik, waarschijnlijk door de overbelasting, adviesje: compressiekousen en rust... Gisteren liepen we verloren in het weidse landschap van de meseta, vandaag is het een lang, onderbroken, lint van mensen die de lange rechte weg door de meseta vervolgen! Net na de pauze zien we Alexander aan de kant van de weg zitten, hij blijkt daar al 3u(!) zitten te wachten op de rest. We lopen rustig, ieder in haar eigen tempo verder en zoals het in het boekje beschreven stond, na 17km doemde het 1e dorpje pas op het laatste moment op toen de weg ging afdalen. En als een oase, precies daar, zat een bar, waar dan natuurlijk iedereen puffend ging zitten. Nicky komt met moeite aan. We horen weer dat het dorp waar we heen willen  compleet vol zit. Balen, het voelt helemaal niet als des Camino's dat er constant gereserveerd wordt! Maar het schijnt nu al zo druk te zijn als dat het normaal pas in juli en augustus is! En al die Amerikanen en Koreanen schijnen zoveel mogelijk te reserveren. Annemarie gaat ook maar eens aan het bellen, zei spreekt wat meer Spaans maar niks, nada! Toen maar via booking.com en ja we kunnen een kamer krijgen in het hostal Moratinos, 3km verder dan gepland, dus weer een 27km dag.. Hier zitten Pat, the Irishman, en Meg en Nicky, the Australian ladies ook. Pfff die laatste 3km extra waren zwaar maar het was het waard want het hostal is meer dan prima! Een poosje later komt Nicky helemaal gebroken aan, ze zit er helemaal doorheen door de pijn van de blaren en het feit dat ze het zo op deze manier niet gaat redden. Henk een Nederlandse man die we hier ontmoeten en die al jaren blarenprikker is geweest bij de Nijmeegse 4daagse legt aan mij uit, ik ben de enige zonder compeed..., hoe slecht dat spul is. Doorprikken en laten drogen is het advies en morgen aftapen. En dan trekt hij zich tactisch terug... en dus ben ik de blarenprikker geworden..!! Wat ben ik blij met m'n eigen voeten!! Bij Nicky heb ik er wel een stuk of 8 doorgeprikt en bij Annemarie ook nog 2. Op hoop van zegen...!  Het eten bij het hostel was heerlijk vers met een super eigengemaakte chocolademousse toe, weer eens gezellig met een hoop mensen gegeten. Dat hebben we wel gemist bij onze laatste slaapplekken want juist dan leer je vaak weer nieuwe mensen kennen. Na het eten gaan we is even naar de "hobbitheuvel" kijken waar we al de hele tijd tegenaan kijken. In de heuvel zitten allemaal deurtjes en er steken schoorstenen bovenuit..? Het blijkt een bodega te zijn, in de gangen in de heuvel wordt wijn opgeslagen van het wijnhuis wat erbij hoort. Ze kregen de vraag schijnbaar vaker want op het begeleidende bordje stond: no, the hobbits don't live here! Grappig toch!? We zijn gezamenlijk de wijn gaan "keuren" en hebben gesproken over waarom een ieder de Camino loopt. Ook werden er contacten aangemaakt via Facebook, ik geloof dat ik er toch ook aan moet want het is wel leuk om "contact" te houden!                                                  Albergue/hostal Moratinos

Foto’s

6 Reacties

  1. Rita:
    28 mei 2017
    Wat een verhaal weer. Dat wordt straks een pracht boek met foto,s en verhalen. Je maakt wat mee. Wijn , bier, ook nog voor arts doorgaan. Ha, ha.......
  2. Els:
    28 mei 2017
    Tja, dat zorgen is je toch op het lijf geschreven! Maar beter bij een ander prikken dan bij jezelf. Je maakt lange dagen en maakt veel mee!
  3. Hedwig:
    28 mei 2017
    Het is dus behoorlijk druk lees ik. En al dat blarenleed! Maar gelukkig ben jij er dan om hen van dat leed te verlossen. Voor jouzelf zeg ik blijf genieten en niet teveel bezig zijn met " waar slaap ik vannacht ". De Camino will provide!
  4. Jeanette:
    28 mei 2017
    Mooi geschreven geniet er van! Zo goed geschreven
  5. Marijke:
    28 mei 2017
    Jammer van dat reserveren, past idd niet bij het karakter van de camino, en het vervelende daarvan is dat je bijna verplicht wordt om dat ook te gaan doen, om niet steeds achter het net te vissen....!! Maar fijn dat je zo lekker gegeten hebt en wat de wijn betreft... je weet toch dat je die uit moet spugen hè??!! Voor morgen weer veel wandelplezier.
  6. Angelina van Extel:
    29 mei 2017
    Hoi Wendy,
    Ik heb net je blog gelezen! Indrukwekkend hoor! Respect voor je.
    Leuk avontuur en hopelijk blijven je voetjes meewerken!!☺☺