Het bijna einde..

 Arzúa- O Pedrouzo: 19,3km

Er wordt al vroeg gerommeld op de kamer dus ik ben vroeg wakker en ga er ook maar uit. Sta daarom al om 6.15u buiten. Als ik begin te lopen loop ik meteen in de drukte, je merkt duidelijk dat deze laatste 100km erg populair zijn bij groepen en families. Als ik na zo'n 2u ga zitten om te ontbijten verbaas ik mij echt over de aantallen mensen die voorbij komen! Ik denk dat in het half uurtje dat ik daar zat toch zeker meer dan 200 mensen voorbij zijn gelopen.. En je ziet het verschil, de mensen die "nog maar net" aan het lopen zijn zijn veel drukker en uitbundiger, net zoals wij waren toen we starten. De mensen die al langer onderweg zijn lopen vaker alleen en zijn rustig, misschien omdat voor hen net als voor mij er een einde komt aan een bijzondere reis, een periode van reflectie, aan de Camino, we worden er wat stiller van. Het letterlijke doel is bijna bereikt en dan moeten we weer terug naar de realiteit.. Ondertussen schuiven Tanya en Ashley aan de tafel aan om te ontbijten en we besluiten samen verder te lopen. Het is geen lange wandeldag maar wel één met regen..! Gelukkig niet zo erg als de vorige dus alleen de regenjas aan volstaat. En de pet zodat m'n capuchon goed op z'n plek blijft en er geen regen in m'n gezicht komt. De beide dames zien er uit als de hunchbacks from the Notre Dame met hun poncho's over de rugzak.. Ze vertellen dat er in augustus een totale zonsverduistering zal zijn waar zij wonen, wow dat zal bijzonder zijn om te zien! We sjokken ondertussen verder in de regen, hoop dat het morgen beter weer zal zijn bij de aankomst in Santiago..! Het komt zo in ieder geval wat troosteloos aan in O Pedrouzo. We nemen afscheid want we slapen niet op dezelfde plaats. Aangezien ik even behoefte had aan m'n eigen ruimte heb ik een kamer in een hostal geboekt. Daar aangekomen lijkt er wat verwarring te zijn over m'n kamer en krijg ik uiteindelijk een telefoon in m'n handen geduwd. Het is de eigenaar en hij legt me uit dat ze de kamer nodig hebben voor een groep en of ik het bezwaarlijk vind om tegen dezelfde prijs de nacht door te brengen in een appartementje.., nee geen bezwaar! En het is echt een prima appartementje, zelfs een wasmachine dus al m'n kleren gewassen zodat ik morgen fris en fruitig in Santiago kan aankomen! Boodschapje gedaan, daar gegeten want alles zat nog dicht en het regende nog steeds.. dus geluierd en aan het einde van de middag begon het op te klaren. Met een schuin oog naar het zwembad onder in de tuin gekeken maar daar is het maar bij gebleven! Na even rondgelopen te hebben vond ik een alternatief eetadres waar het eten lekker vers en niet het standaard pelgrimsmenu was. De galiciansoup gegeten, een heerlijke vegetarische lasagna en een werkelijk hemelse chocoladecake! Bij die laatste was ik inmiddels uitgenodigd om bij 3 Ierse dames aan tafel te komen zitten. Zij lopen de laatste 100km en vertelden dat ze lekker pratend vroeg op pad waren gegaan en dat een man tegen hun had gesnauwd of dat ze hun "big mouth" wilden stilhouden.. Ze waren helemaal verbouwereerd en dat snap ik, ik ben eigenlijk nog geen onvriendelijkheid tegengekomen! Maar de monden van de dames staan idd weinig stil.., het klinkt grappig met dat Ierse accent! Ik laat ze achter omdat ik nog terug moet bellen maar kom nog een Oostenrijkse tegen die ik ken en die vraagt of ik ook naar Fisterre ga lopen en wanneer, ze is wat onzeker of de pijlen daar nog wel goed aangegeven zullen staan.. Als het is net als tot nu toe, ben je knap als je kunt verdwalen! Het telefoontje is zwaar en maakt me verdrietig, we hebben het er al eerder over gehad, Frank en ik zullen ieder weer onze eigen weg gaan. Het (bijna) einde van de  Camino wordt zo letterlijk weer een nieuw begin... Het gooit een schaduw over de aankomst van morgen in Santiago, maar that's life zullen we maar zeggen... Appartementje :-)