Wennen..

​Leon - Villar de Mazarife: 20,7km

Niet zo goed geslapen, lag bovenin een smal stapelbed, zonder hekjes.., dus "bang" om eraf te vallen met draaien! Alleen op pad, vreemd, vreemd ook hoe snel je aan Camino "familie" hecht. Bedenk me ook dat ik sinds het begin ook eigenlijk niet meer echt alleen heb gelopen. Blijf er de hele dag mee bezig, het lukt nog niet om te genieten van het alleen zijn... Maar misschien is het ook wel weer goed om de zekerheden en de "makkelijkheid" om met iemand samen op weg te zijn weer eens los te laten! Weer op jezelf te vertrouwen, zelf je weg te zoeken, letterlijk en figuurlijk.. Zie ook letterlijk geen bekenden tot ik bijna op de plek van bestemming ben. Maar goed Leon uitwandelen was geen probleem omdat ik al naar de Parrador was gaan kijken waarlangs ik nu de stad uitloop. Daarna gaat het heuvel op en laat ik de stad achter me en loop het industrieterrein op wat heel langzaam over gaat in het dorp Virgen del Camino. Hier pak ik een ontbijtje in de bar waar iedere pelgrim neerploft en waar de vriendelijke eigenaar de rugzak van m'n rug tilt. Binnen zit Chisé met een even kleine Britse jongen, wanneer ze samen weglopen is het een komisch gezicht, hij met grote stappen voor zo'n kleine vent en Chisé bijna huppelend. Al snel kom ik bij een splitsing en krijg nog een Buen Camino mee van een geestelijke in een wit habijt, ik kies voor de alternatieve route die door de velden gaat ipv langs de weg. Na wat heuveltjes wordt het weer een recht pad door de velden maar deze keer is de omgeving wat afwisselender door de vele struiken en bomengroepen. Het valt me op dat ze die ook gewoon laten staan in de bewerkte velden. Om 11u ben ik al in het plaatsje waar ik wil eindigen.. Da's wel vroeg en ik heb nog wel geprobeerd niet te hard te lopen... De bar hebben ze, niet echt commercieel gedacht, niet aan de route liggen en niemand lijkt naar af te draaien want onder een paar boompjes zitten er wat mede pelgrims heerlijk in de schaduw wat te eten en te drinken. Hier ontmoet ik Harry en Susan weer, een Australisch koppel, die na hun pensioen in Thailand zijn gaan wonen en daar succesvol bedrijfje met homemade pies (gevulde vlees/groententaarten) hebben opgezet. Hij heeft, jawel, nummer zoveel.., last van shinspints. Mijn advies om te rusten of op z'n minst rustiger aan te doen wil natuurlijk niemand horen, ook hij niet. Maar we gaan naar dezelfde albergue en daar zit een masseur/fysio, weet niet of fysiotherapie hier een beschermde titel is? Om 11.45u dus al op plek van bestemming, vroeg!! Kan nog wel verder lopen maar dat heeft geen zin. Ik besluit om na de douche en het wasje dan ook maar lekker lui op een ligbed in de tuin te gaan liggen. Weer eens ouderwets wat liggen lezen en alleen op geweest om even naar de winkel te lopen, voorop gelopen door een ontzettend aardige Spaanse vrouw toen ik het niet meteen kon vinden in dit toch niet grote dorp.. Er rijdt een heel irritant claxonerende bakker rond, zou bij ons niet mogen, weet ik zeker! Terug naar m'n ligbed, heb vandaag niet zoveel zin om me te mengen met anderen. De masseur wordt ondertussen druk bezocht! Een Engelse vrouw, Marcia, barst even in huilen uit als ze terugkomt. Alle stress van het overlijden van haar man kwam er uit bij de ontspanning van de massage. Het geeft weer genoeg gespreksstof. Samen met haar en oa Harry en Susan gegeten en geen wijn gedronken..! Ben even alle wijn en bier zat! Kreeg nog wat foto's doorgestuurd van Annemarie en Sigrid, ziet er gezellig uit en even ben ik een momentje "jaloers" maar ik gun het ze van harte! Daarna als een prinses op de erwt op 2 matrassen.., op 1 voelde ik de veren.., gaan slapen.                                                                                             Albergue San Antonio de Padua