Rustig worden...

​Roncevalles - Larrasoana:  27km

Toen ik gisteravond naar boven wilde gaan werd me door de Nederlandse meneer die iedereen controleert of je er wel thuishoort.., naar m'n naam gevraagd, Wendy oh, jij bent diegene die we zoeken..??? Mijn reservering stond nog open..?! Ofwel ik had nog een keer betaald, niet slim dus! Maar kreeg m'n geld netjes terug! En ook niet slim: ik was m'n buff al kwijt.., maar ook die weer teruggekregen!  Lag al bij de gevonden voorwerpen...Voor de volgende slaapplaats heb ik me een beetje op laten jutten, al die 300 mensen die hier hebben overnacht moeten weer ergens slapen! Nog voor het halleluja gezang van de hospitalero's om 6u was ik al wakker door de Japanse mannen die gewoon lekker plompverloren het licht aandeden om 5.30u... En ben ik zonder ontbijt, om 6.40u gauw vertrokken, bij het 1e supermarktje wat gekocht en stappen maar! Snelgenoeg ben ik opgelopen met Jill, 1 van de vele amerikaansen die aan het lopen zijn en kwam de rust langzaam terug. Ook de dreiging van regen verdween langzaam. Na de thee/koffiestop en alweer enkele leuke en mooie ontmoetingen en verhalen verder ben ik alleen verder gegaan. Mmh wat te doen? Doorlopen maar, dan heb ik morgen de tijd om Pamplona te bezichtigen en er misschien wel te blijven. Dus alles bijelkaar vandaag 27km gelopen! En een goede albergue gevonden rond 14.00u, 4 persoons " dames" kamer met eigen douche en toilet: luxe!! Verkwikkende douche, beentjes omhoog, in het zonnetje!! Wie doet je wat...?! Maar de Fransman, lijkend op Paul Newman..., dezelfde intens blauwe ogen..., maar met helaas zo'n vrouwelijke kont..., zit ook in mijn albergue en vraagt of ik ook mee doe met de yogastretching? Waarom niet, dus in de tuin mezelf in allerlei bochten gewrongen op een tingelmuziekje en helemaal Zen geworden! En je blijft ontmoeten, mensen terugzien, die ook weer blij reageren. Om de hoek is een klein winkeltje waar je wat te eten, fruit en drinken kan halen en de eigenaar biedt iedereen een glaasje wijn aan, de één na de ander gaat dan ook even een boodschapje doen.. Buiten, met de hospitalero's, ook geen Nederlands meer gesproken. Soms zijn de gesprekken meteen serieus zoals aan tafel met avondeten, iedereen loopt zijn Camino met zijn eigen verhaal en reden! Word je soms stil van. En soms moet je ook glimlachen zoals om Vanessa, de vrouwelijke helft van een ontzettend aardig Engels stel. Zij is stewardes en moet er dus altijd top uit zien op haar werk, hier op de camino gaat ze weer proberen de Vanessa terug te vinden zonder alle uiterlijkheden.                                                      Albergue San Nicolas