Verhalen

​Larrasoana - Pamplona: 15,2km

Vanmorgen opgestaan tezamen met Sigrid, de Duitse die ik gisteren nog al aandachtvragend en luid vond maar waarmee ik nu plots een band krijg toen ik mijn armkous aandeed.. Ook zij bleek borstkanker te hebben gehad en vierde met haar Camino oa dat ze 5jr verder is. Voor mij is het bijna 10jr, oa ook een reden voor de Camino. Een soort afsluiting maar dat lukt lijfelijk nog niet helemaal omdat mijn arm, door de warmte, het constant naar beneden hangen en soms door het drukken van de rugzak op mijn schouder, toch dikker wordt.. en dat vind ik moeilijk! Ook als ik mezelf terug zie op een foto met die armkous. Bij Sigrid herken ik het worstelproces van hoe verder? Alleen is zij bozer dan ik was. Ik heb even getwijfeld maar toch gevraagd om samen op te lopen, zo gezegd, zo gedaan, na weer iedereen gedag te hebben gezegd. Na een uurtje of 2 gelopen en gepraat te hebben nemen we pauze in de schaduw. Er kwam een vrouw, Anneke, voorbij die toen ze door had dat ik Nederlands was meteen zei: oh dan sluit ik me bij je aan want je bent de 1e Nederlander die ik ontmoet. De manier waarop het gebeurde voelde een beetje opdringerig. Maar aan de andere, kant ook wel fijn om weer Nederlands te praten! Onderweg Frida, 70jr en Benita uit zuid Afrika weer tegengekomen en gezellig wat samen gedronken. Snel genoeg waren we daarna in Pamplona, het was tenslotte maar 15km, daar begon ik te twijfelen of ik wel in de stad en bij de dames wilde blijven. In een opwelling toch gedaan. Naar albergue Paderborn, van het Duitse genootschap gegaan, op een mooie groene, rustige plek aan de rivier en ontvangen met Duitse grundlichkeit und gesetz! Van daaruit zijn we de stad ingedoken,  iedereen vrij, dus gezellig druk met hele families die na de communie vanuit de kerk de terrassen en de bars bezetten. Ook wij belanden al snel op een terras en gaan aan de tapas en het bier! Na eerst veel lol komen de verhalen weer los en raakt Anneke, de Nederlandse in tranen als ze verteld dat ze haar,wel inmiddels ex, man op 61 jarige leeftijd heeft verloren aan dementie! Poef, meteen weer een stuk nuchterder... na de tranen hebben we nog maar een biertje op ons genomen! Sigrid zei dat ze zo geen avondeten meer hoefde maar het bleek pas 14.45u.. Ik heb toen nog heerlijk in mijn eentje even in t zonnetje aan de rivier gezeten en me verwonderd over dat je zo snel in een "andere wereld" en uit je eigen comfortzone je je toch zo op je gemak kan voelen! S'avonds weer in de stad gegeten op het terras en net op tijd terug om nog binnen te mogen...            PS kijk ook maar eens naar de ongelofelijk mooie tekeningen en het verhaal van Massi, een ontzettend lieve, aardige, wat verlegen man! Hij doet over zo'n tekening 3 kwartier tot 1,5u...                                                                                            Albergue Paderborn