Vrouwenpraat

​Villar de Mazarife - Villares de ôrbigo: 14,5km

Goed geslapen op m'n 2 matrassen... Vertrokken zonder iemand gedag te hoeven zeggen.. Maar toch ga ik lekker op weg om 7u. In m'n korte broek en hemdje,he t is al zo'n 20gr! Stil is het nog, de zon komt op. Het lukt me nu ook beter om een rustig tempo te wandelen, op m'n gemak te doen, vandaag loop ik zo'n 17km naar Villares de Orbigo. Na zo'n 1,5u vind ik het eerste barretje om te ontbijten bij de albergue waar Annemarie en Sigi hebben geslapen. Hier zie ik ook wat mensen die ik gisteren heb ontmoet. Uitgebreid de tijd genomen, ja ik leer het wel..! Even later loop ik achterop bij een Zweedse dame, ze is in Leon gestart en loopt in een spijkerbroek..., pfff warm en zeker niet handig als het gaat regenen maar ja niet mijn probleem! Daarna loop ik n tijdje op met een Amerikaanse. Gepensioneerd, gescheiden, huis en spullen verkocht en nu voor 7 maanden onderweg... Na de Camino gaat ze verder door Europa reizen. Ze wil zich voorlopig nergens vestigen, alleen maar reizen. Ik hoor van meer pelgrims dat als ze thuis komen de boel gaan opruimen (altijd n goed idee ;-) ) en spullen wegdoen. In deze weken merk je dat je eigenlijk helemaal niet zoveel nodig hebt. Maar eens kijken of dat voor mij ook zo werkt als ik thuis kom... Als ik over de historische brug Hóspital de Orbiga binnenloop zijn ze zich daar volop aan het voorbereiden op de middeleeuwse feesten dit weekend, overal hangen vlaggen, worden stands opgebouwd en is er een tribune voor het lanssteken van de ridders te paard opgebouwd.Het schijnt een groots festival te zijn, sommigen besluiten een extra dag te blijven. Hier kom ik ook Nicky weer tegen, ze zit al met haar 3e biertje te wachten op Marg en Pat, die lopen achter omdat ze het gisteravond wat te laat hebben gemaakt. Even met haar gekletst en het laatste stukje naar m'n albergue gelopen, deze is van de Belgische Christine die in de Camino documentaire is geweest van Kruispunt. Echt een kleine oase, leuke binnenplaats met kleurige planten en verrassend ruim van binnen, alles lekker licht en heerlijk fris. Ik wacht op de binnenplaats want er ligt een briefje dat ze even boodschappen is doen, al gauw komt ze, een struise dame met een kort asymmetrisch kapsel. We geraken.. al snel aan de praat over hoe ze gepest en tegengewerkt wordt door de mensen van de bar er tegenover. Maar mij krijgen ze niet weg zegt ze. Het slapen kost er €7, het eten en drinken is donativo, rijk zal ze er niet van worden. Een tijdje ben ik de enige gast, daarna komen Julie en Susan uit Engeland, het zijn 2 vlotte tantes van rond de 60. Julie spreekt wat Nederlands, ze heeft, off all places, in Oss gewoond en een Nederlandse man! Na even wat gegeten te hebben mag ik de fiets van Christine lenen en ben ik terug gefietst om nog even in Hospital de Orbigo rond te kijken. Jawel gefietst, was even lekker ter afwisseling! Toen ik terug kwam was er nog een Italiaans echtpaar gearriveerd. Met z'n allen hebben we heerlijk buiten gegeten op de binnenplaats. Nadat het Italiaanse echtpaar zich terug trok hebben we nog gezellig gepraat over de avonturen van vrouwen op de Camino en over het hebben van een albergue. Dat leverde vele verhalen op natuurlijk! Christine vertelde haar erectie avontuur, hilarisch, maar ook het trieste of beter gezegd het respectloze optreden van een groep van 17 gasten die zonder iets achter te laten voor het eten, stiekum waren vertrokken na ook s'avonds veel overlast te hebben gegeven..! Te triest voor woorden!! Zoiets hoort niet bij de Camino! Het was echt een vrouwenavond! Helaas daarna slecht geslapen, in en buiten de bar aan de overkant waren ze erg luidruchtig tot in de kleine uurtjes. :-(                                                                         ​Albergue de Villares